De meeste mensen die ik ernaar vraag, herkennen het wel. We praten de hele dag tegen onszelf en zijn nauwelijks in staat om dat uit te zetten. Het blijft maar doorgaan alsof we er geen enkele controle over hebben.
De verhalen die we onszelf vertellen, zijn vaak de scenario’s die al gebeurd zijn of die nog staan te gebeuren. “Wat als ik dit niet had gedaan?”, “Wat als ik iets anders gezegd zou hebben?”, “Wat als het niet uitkomt wat ik verwacht?” of “Wat als ik de verwachtingen niet waarmaak?”.
Als het mij gebeurt dat ik maar blijf praten tegen mezelf, dan ga ik iets doen. Dat lijkt simpel en dat is het ook. Als ik namelijk iets ga doen, de tuin, wandelen of fietsen, dan stopt het praten tegen mezelf. Ik kan die twee dingen niet tegelijkertijd doen. Het helpt altijd.